Archive for the ‘Δ.Α.Κ.Ε.’ Category

Δ.Α.Κ.Ε -ταμεία

Posted: Φεβρουαρίου 20, 2009 in Δ.Α.Κ.Ε.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ (ΔΑΚΕ-ΔΤ)

 

 

 

 

ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

 

(Ασφαλιστικά Ταμεία του Δημοσίου)

 

Το ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα γενικά και ιδιαίτερα το σύστημα επικουρικής ασφάλισης για τους εργαζόμενους στις υπηρεσίες του Δημοσίου έχουν σχεδιαστεί, στηρίζονται και λειτουργούν όχι στα πλαίσια της κεφαλαιοποίησης αλλά με ανταποδοτικό χαρακτήρα.

Αυτό σημαίνει, ότι οι εργαζόμενοι πληρώνουν εισφορές που ενισχύουν τα Ταμεία και αυτά με τη σειρά τους δίνουν τα ανάλογα μερίσματα στους συνταξιούχους καθώς και το εφάπαξ βοήθημα του Ταμείου Πρόνοιας προς τους αφυπηρετούντες.

Για να μπορεί να είναι ισχυρή αυτή η δυνατότητα πρέπει η σχέση εργαζόμενου – συνταξιούχου να είναι περίπου 4 εργαζόμενοι ένας συνταξιούχος.

(Σημειωτέον είναι το ότι το Ταμείο Πρόνοιας {εφάπαξ} και το Μετοχικό Ταμείο στηρίζονται αποκλειστικά στις εισφορές των εργαζομένων και σε όποια έσοδα έχουν από τα περιουσιακά τους (ακίνητα ή επενδεδυμένα κεφάλαια) και το ΤΕΑΔΥ στηρίζεται επίσης σε εισφορές που δίνουν οι εργαζόμενοι και σε εισφορές που δίνει το Δημόσιο ως εργοδότης (3% + 3%) καθώς και στα έσοδα από τα περιουσιακά στοιχεία (ακίνητα ή επενδεδυμένα κεφάλαια).

 

Η ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ

 

Με την πάροδο των χρόνων η βιωσιμότητα των Ταμείων Επικουρικής Ασφάλισης συνεχώς αποδυναμώνεται και τούτο διότι :

Από την ίδρυσή τους αυτά τα Ταμεία έτυχαν της πλήρους εκμετάλλευσης στα αποθεματικά τους από το ίδιο το Κράτος. Συγκεκριμένα : Οι Διοικήσεις των Ταμείων στην πλειοψηφία τους ήταν διορισμένες από τις εκάστοτε Κυβερνήσεις και τούτο για να μπορούν εύκολα και όποτε ήθελαν να χρησιμοποιούν τα αποθεματικά (ιδιαίτερα στα πρώτα 30 και παραπάνω χρόνια ήταν υψηλά αφού η σχέση εργαζομένων – συνταξιούχων ήταν ακόμη και στο 7 προς 1 (υπέρ των εργαζομένων) χωρίς μάλιστα να αποδίδουν ούτε τον ελάχιστο τόκο του απλού Ταμιευτηρίου.

Πέραν δε αυτού δεν επέτρεπαν καμία επένδυση, πλην ελαχίστων που αγοράστηκαν κάποια ακίνητα που σήμερα στηρίζουν πάρα πολύ τα Ταμεία.

Αυτό σημαίνει πως αν το κράτος έδινε τους αναλογούντες τόκους ή ακόμα επέτρεπε επενδύσεις με υψηλά κέρδη όπως η αγορά ακινήτων που και σίγουρη επένδυση ήταν και μεγάλη απόδοση είχε, τότε τα Ταμεία Επικουρικής Ασφάλισης δεν θα είχαν κανένα οικονομικό πρόβλημα.

Αυτό δυστυχώς δεν έγινε και αποτελεί το πρώτο μεγάλο πρόβλημα για τη βιωσιμότητα των Ταμείων.

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός πλέον της σμίκρυνσης, της απόστασης της σχέσης μεταξύ εργαζομένων και συνταξιούχων, ήδη η σχέση αυτή είναι στο 1,9 εργαζόμενοι προς 1 συνταξιούχο.

Τούτο οφείλεται κυρίως γιατί από το 1994 που ψηφίστηκε ο νόμος 2190 (Πεπονή)όπου πλέον οι διορισμοί στο Δημόσιο θα εγίνοντο μόνο μέσω του ΑΣΕΠ, η τότε Κυβερνήσεις (του ΠΑΣΟΚ) χάριν της ρουσφετολογικής πολιτικής εφεύρε και διεύρυνε υπερβολικά το θεσμό των συμβασιούχων (αορίστου χρόνου, ορισμένου χρόνου, έργου, εποχιακού, ελαστικού ωραρίου κλπ) οι οποίοι συμβασιούχοι δεν ασφαλίζονται στα Επικουρικά Ταμεία του Δημοσίου, με αποτέλεσμα ενώ καλύπτουν, σε μεγάλο ποσοστό, πάγιες και διαρκείς ανάγκες στις Δημόσιες Υπηρεσίες, στερούν από τα Ταμεία τις εισφορές που θα έδιναν εάν ήταν μόνιμοι υπάλληλοι.

Ήδη ο αριθμός αυτής της κατηγορίας που δεν πληρώνουν εισφορές ξεπερνάει τις 200.000 (93.000 περίπου αορίστου χρόνου και 120.000 ορισμένου χρόνου).

Τρίτο σημαντικό επίσης πρόβλημα προέκυψε από την αναταραχή που δημιουργήθηκε εξαιτίας της κακής πληροφόρησης στο θέμα των αλλαγών του ασφαλιστικού συστήματος αφού η μεν κυβέρνηση δεν είπε καθαρά και κατανοητά από την αρχή τι σκέπτεται να κάνει στο ασφαλιστικό, η δε αντιπολίτευση σύσσωμη καλλιέργησε κλίμα φοβίας και τρομοκρατίας όπου μαζί, δυστυχώς και με κακούς χειρισμούς συνδικαλιστικών στελεχών, χάριν λαϊκισμού και κομματικής ή παραταξιακής εκμετάλλευσης, οδήγησαν σε φυγή χιλιάδες εργαζόμενους με πρόωρες συντάξεις.

Σ’ αυτόν τον πανικό και σ’ αυτή τη φυγή τα Ταμεία αποδυναμώθηκαν οικονομικά και ιδιαίτερα το Ταμείο Πρόνοιας το οποίο στην πραγματικότητα έχει πτωχεύσει αφού τα περιουσιακά του στοιχεία δεν ξεπερνούν τα 250.000.000 (διακόσια πενήντα εκατομμύρια) ευρώ και οι άμεσες υποχρεώσεις του ξεπερνούν τα 600.000.000 ευρώ (εξακόσια εκατομμύρια).

Αυτό γιατί ο μέσος όρος κάθε φορά των αφυπηρετούντων ήταν περίπου σττους 6.000 εργαζόμενους και σ’ αυτό τον αριθμό μπορούσε να ανταποκριθεί το Ταμείο.

Τα τρία τελευταία χρόνια όμως ξεπέρασαν τους 12.000 ανά έτος.

Αποτέλεσμα είναι πάνω από 15.000 αιτήσεις να έχουν συσσωρευτεί στο Ταμείο Πρόνοια και να περιμένουν να ικανοποιηθούν πάνω από 16 μήνες από τότε που υποβάλλεται η αίτηση παραίτησης από την υπηρεσία.

Ακόμη επίσης, ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα που οδήγησε στην απώλεια χρημάτων από τα Ταμεία είναι η αγορά διαφόρων μετοχών στο χρηματιστήριο με αποτέλεσμα οι μετοχές αυτές να χάσουν τη μεγαλύτερη αξία τους (πρόκειται για την περίοδο της μεγάλης πτώσης του χρηματιστηρίου (τέλος της δεκαετίας του 1990 και αρχές της δεκαετίας του 2000 καθώς και από τις τελευταίες αγορές των διαφόρων δομημένων ομολόγων.

Ύστερα από όλα αυτά είναι κατανοητό ότι τη μεγαλύτερη, ίσως και τη μόνη ευθύνη, φέρει το κράτος για τη δυσμενέστατη κατάσταση που έχουν περιέλθει τα Ταμεία και ιδιαίτερα το Ταμείο Πρόνοιας (εφάπαξ) και ως εκ τούτου το κράτος οφείλει αμέσως να αναλάβει τις ευθύνες του.

Αυτό σημαίνει άμεση χρηματοδότηση – εφάπαξ ή σταδιακά – του Ταμείου από τον κρατικό προϋπολογισμό μέχρι της πλήρους αποσυμφόρησης των καθυστερημένων και ανικανοποίητων αιτήσεων.

 

Επίσης και για να μην έχουμε και πάλι τα ίδια φαινόμενα και στο κοντινό μέλλον να παρθούν οι εξής αποφάσεις και να υλοποιηθούν αμέσως :

1. Να εκτιμηθεί το μέγεθος των οφειλών του Κράτους προς τα Ταμεία και να καταβληθεί προς αυτά το αναλογούν ποσό.

2. Όλοι οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες του στενού Δημόσιου Τομέα, με οποιαδήποτε σχέση εργασίας, εγγράφονται υποχρεωτικά και πληρώνουν εισφορές στα Επικουρικά Ταμεία του Δημοσίου.

3. Οι Διοικήσεις των Ταμείων οργανώνονται με τις κατάλληλες υπηρεσίες και τα κατάλληλα πρόσωπα που ασφαλώς και με υψηλές αποδόσεις να επενδύουν τα αποθεματικά των Ταμείων και να αξιοποιούν κατά τον καλύτερο τρόπο την ακίνητη περιουσία τους.

4. Να καταργηθεί ο νόμος που ψηφίστηκε επί ΠΑΣΟΚ και υποχρεώνει τα Ταμεία να μπορούν να αγοράσουν ομόλογα του Δημοσίου μόνο μέσα από το τραπεζικό σύστημα για να προκύπτουν οφέλη στις Τράπεζες.

Τα Ταμεία δεν χρειάζονται μεσάζοντες και μάλιστα πληρωνόμενους για να αγοράσουν, όταν το επιθυμούν ομόλογα του Δημοσίου.

Πρέπει να μπορούν απευθείας να κάνουν κάθε αγορά.

5. Να καταργηθεί ο νόμος που ψηφίστηκε τελευταία και βάζει τις Τράπεζες, που στην ουσία διαχειρίζονται χρήματα των Ταμείων και την Κεφαλαιαγορά που είναι ο ελεγκτής της χρηστής Δ/σης, των Ταμείων, στην Επιτροπή Επιλογής του εκάστοτε Προέδρου και μάλιστα με δικαίωμα ΒΕΤΟ.

Αυτές τις θέσεις εκτιμούμε ότι πρέπει να τις υποστηρίξουμε όλοι οι εργαζόμενοι και προφανώς να γίνει οποιοσδήποτε αγώνας μέχρι να γίνουν δεκτές.

 

Πιστεύουμε ότι αποτελούν τους κεντρικούς άξονες πάνω στους οποίους πρέπει να στηριχτεί η επικουρική ασφάλιση για να διασφαλιστεί η συνέχεια των παροχών των μερισμάτων και του εφάπαξ και η βιωσιμότητα των Ταμείων.-

 

 

Για την Ε.Ε.

 
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                                        Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΗΛΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ                                                             ΕΡΜΗΣ ΚΑΣΣΕΣ

Advertisements

 

 

 

 

 

 Νοέμβριος 2008

 

ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΛΜΕ 2008

 

 

Τα βασικά μας αιτήματα είναι :

  • Η οικονομική αναβάθμιση του κλάδου (Εκπαιδευτικό Μισθολόγιο)
  • Η ύπαρξη θεσμοθετημένης επιμόρφωσης με τη δημιουργία Σχολής Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών
  • Η διασφάλιση των οργανικών θέσεων στην Επαγγελματική Εκπαίδευση
  • Η αυτονομία του Λυκείου
  • Το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ-ΤΕΙ να τελεί υπό την ευθύνη του ΥΠΕΠΘ και της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (διατήρηση του αδιάβλητου ισχύοντος συστήματος εισαγωγής των πανελλαδικών εξετάσεων).

 

Αναλυτικότερα:

 

ΒΑΣΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ – ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ

Η ΔΑΚΕ προτείνει:

  • Υποχρεωτική εισαγωγή Παιδαγωγικών μαθημάτων και Διδακτικής (Γενική και Ειδικές), από όλες τις Πανεπιστημιακές Σχολές.
  • Την δημιουργία Σχολών Παιδαγωγικής κατάρτισης (ενός έτους), στα ΑΕΙ.
  • Η ΔΑΚΕ υποστηρίζει ότι οι αναπληρωτές που συµπληρώνουν 18 µήνες εκπαιδευτική προϋπηρεσία  να διορίζονται .
  • Ο διαγωνισμός επιλογής εκπαιδευτικών (ΑΣΕΠ) να γίνεται ανά τριετία.

 

ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ

Η ΔΑΚΕ προτείνει:

  • Διετής Σχολή Παιδαγωγικής Επιμόρφωσης και Διοίκησης. Η εισαγωγή των εκπαιδευτικών θα γίνεται κατόπιν εξετάσεων. Στο πρόγραμμα σπουδών οι επιμορφούμενοι θα διδάσκονται Παιδαγωγικά μαθήματα και Διδακτικές καθώς και μαθήματα σχετικά με την Οργάνωση και Διοίκηση της Εκπαίδευσης.
  • Υποχρεωτική: Τρίμηνη Εισαγωγική Επιμόρφωση – Περιοδική – Ταχύρυθµη.
  • Αύξηση των Εκπαιδευτικών Αδειών για την απόκτηση μεταπτυχιακών και Διδακτορικών τίτλων σε θέματα σχετικά με την Διοίκηση της εκπαίδευσης και το γνωστικό αντικείμενο.

 

ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ  

Η ΔΑΚΕ προτείνει:

  • Την ίδρυση Διετούς Σχολής Παιδαγωγικής Επιμόρφωσης και Διοίκησης.
  • Αύξηση των Εκπαιδευτικών Αδειών σε θέματα σχετικά με την Διοίκηση της εκπαίδευσης.

 

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ: ΒΑΣΙΚΗ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ

Η ΔΑΚΕ  προτείνει

  • Την συνολική αξιολόγηση της εκπαιδευτικής μονάδας.
  • Την αυστηρή αξιολόγηση των σχολικών εγχειριδίων και των εποπτευόντων αρχών των εκπαιδευτικών (Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, ΚΕΕ, Σχολικοί Σύμβουλοι).
  • Την αντικειµενική και συνολική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήµατος και των συντελεστών του.
  • Την Παιδαγωγική και Διδακτική αξιολόγηση  του Εκπαιδευτικού με αξιοκρατικές διαδικασίες.

 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ- ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΑ -ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ

Η ΔΑΚΕ προτείνει και διεκδικεί:

  • Άµεση καθιέρωση του Εκπαιδευτικού Μισθολογίου
  • Κατοχύρωση πλήρους συνταξιοδοτικού δικαιώµατος στα 30 χρόνια υπηρεσίας.
  • Κατοχύρωση της σύνταξης στο ύψος του 80% των συνολικών αποδοχών του χρόνου αποχώρησης.
  • Πλήρη ιατροφαρµακευτική κάλυψη.
  • Θεσµοθέτηση κλαδικών συλλογικών συµβάσεων εργασίας για όλα τα θέµατα που µας αφορούν. Ουσιαστική αύξηση της υπερωριακής απασχόλησης των καθηγητών, της αµοιβής για ενισχυτική διδασκαλία καθώς και κάθε είδους αµοιβών που έχουν σχέση µε τις εξετάσεις.
  • Νομική κατοχύρωση καταβολής των πάσης φύσεως δεδουλευμένων εντός τριμήνου.
  • Διασφάλιση των αποθεματικών των Ταμείων και κάλυψη τυχών απωλειών (επενδύσεις σε μετοχές, ομόλογα) από το κράτος. Εξασφάλιση και άμεση καταβολή του Εφάπαξ, της κύριας σύνταξης και των επικουρικών ταμείων.

 

ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ – ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΑ – ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Η ΔΑΚΕ προτείνει:

  • Στην Σχολή Παιδαγωγικής Κατάρτισης και Διοίκησης να υπάρχει ειδικό πρόγραμμα επιμόρφωσης εκπαιδευτικών Ειδικής Αγωγής.
  • Να καλυφθούν οι Θέσεις συμβούλων Ειδικής Αγωγής Β/θμιας εκπαίδευσης.
  • Ολοκληρωμένο και σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο για τα Πειραματικά και Μουσικά Σχολεία.

 

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ

            Στα πλαίσια της διοικητικής αναμόρφωσης του εκπαιδευτικού συστήματος, προτείνουμε τη δημιουργία οργανωμένης οικονομικής και νομικής υπηρεσίας στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Για το σκοπό αυτό προτείνουμε την ίδρυση οργανικών θέσεων των κλάδων ΠΕ13 (νομικών), ΠΕ09 (οικονομολόγων) και συναφών ειδικοτήτων σε κάθε Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Κάθε ζήτημα οικονομικής και νομικής υφής θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σε επίπεδο Διεύθυνσης από το αρμόδιο τμήμα. Στόχος είναι η αποδέσμευση του εκπαιδευτικού προσωπικού από άλλες εργασίες πέρα από τον παιδαγωγικό τους ρόλο.

            Επίσης προτείνουμε την οικονομική αυτοτέλεια των Γραφείων και Διευθύνσεων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης με την χορήγηση του ανάλογου κονδυλίου απευθείας στις Διευθύνσεις ή τα Γραφεία για να ξεπεραστεί η οικονομική δυσπραγία που τις μαστίζει (καθώς σήμερα αναζητούνται οικονομικοί πόροι μέσω σχολικών μονάδων).

 

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Το μάθημα των θρησκευτικών είναι μάθημα ενταγμένο στο πλαίσιο του ελληνικού σχολείου και εκπληρώνει παιδαγωγικούς και όχι εκκλησιαστικούς σκοπούς. Η ελληνική κοινωνία, μέσω των εκπροσώπων της, που νομοθετούν, επιθυμεί να διδάσκονται τα παιδιά, ανάμεσα στα άλλα γνωστικά αντικείμενα και το φαινόμενο της θρησκείας, με ιδιαίτερη βαρύτητα στη θρησκευτική παράδοση της χώρας, δηλ. στα δόγματα και στη ζωή της Ορθοδοξίας. Θεωρούμε ότι η ορθόδοξη πίστη και εκκλησία αποτελεί μια βασική διάσταση της εθνικής μας ταυτότητας. Γι’ αυτόν τον λόγο ανεξάρτητα με το αν κανείς πιστεύει η όχι, η γνώση των βασικών ουσιαστικών στοιχείων της ορθοδοξίας, της ιστορικής εξέλιξης της εκκλησίας και του ρόλου που αυτή έπαιξε στη διαμόρφωση της νεοελληνικής κοινωνίας και πολιτισμού αποτελεί βασική προϋπόθεση για να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και πως λειτουργούμε στον χώρο και χρόνο.

Η ΔΑΚΕ πιστεύει ότι το μάθημα των θρησκευτικών πρέπει να είναι υποχρεωτικό. Σχετικά τώρα με τους αλλόθρησκους και αλλόδοξους μαθητές θα πρέπει να δούμε, για λόγους εναρμόνισης με τα Ευρωπαϊκά δεδομένα, τι συμβαίνει σε άλλες χώρες (π.χ. Φινλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Γερμανία, Πορτογαλία, Ισπανία), με παρόμοιο σύστημα εκπαίδευσης. Οι χώρες αυτές έχουν θεσπίσει στη θέση τού μαθήματος των «θρησκευτικών» (όποιας μορφής και περιεχομένου) εναλλακτικό μάθημα (Ηθική, Φιλοσοφία, Κοινωνική Παιδεία κ.λπ.) υποχρεωτικό για όσους μαθητές ζητήσουν απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών. Στο πλαίσιο αυτό, η ΔΑΚΕ Καθηγητών προτείνει, όσοι απαλλάσσονται να παρακολουθούν υποχρεωτικά σε παράλληλο τμήμα μάθημα συναφές με αυτό των θρησκευτικών (Θρησκειολογία ή Ηθική ή Στοιχεία Θρησκευτικού Πολιτισμού ή άλλο), το οποίο θα διδάσκεται από καθηγητή της ειδικότητας ΠΕ01.

 

Ε.Ε. ΔΑΚΕ

ΔΑΚΕ  ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

 

Η ΟΛΜΕ στις 18/02/2005 αποχώρησε από τον διάλογο για τη παιδεία, υπό του ΕΣΥΠ, με το πρόσχημα ότι «ο διάλογος είναι προσχηματικός και αποσπασματικός, χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, χωρίς ουσία και χωρίς να συμπεριλαμβάνει όλα τα μεγάλα ζητήματα της εκπαίδευσης, τα οποία έχει αναδείξει η εκπαιδευτική πραγματικότητα». Σε απάντηση δε προς τον Πρόεδρο του ΕΣΥΠ για την άρνησή της να συμμετάσχει στον διάλογο τόνισε ότι «η αντιπαράθεσή μας είναι με την κυβερνητική πολιτική» (31/3/2005).

Η ΟΛΜΕ τέσσερα χρόνια μετά (03/02/2009) για άλλη μια φορά αποχωρεί από την δημόσιο διάλογο παρότι ξεκινά από μηδενική βάση για όλα τα ζητήματα που αφορούν την εκπαίδευση και με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα (6 μήνες).

Σε αυτόν τον διάλογο έχουν δηλώσει επίσημα την συμμετοχή τους, η Ομοσπονδία των δασκάλων (ΔΟΕ), η ΓΣΣΕ, και τα πολιτικά κόμματα ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ με εκπροσώπους τους, ενώ αρνήθηκαν την συμμετοχή το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η ΟΛΜΕ οφείλει να απαντήσει σε ένα μεγάλο ερώτημα:

– Ποιοι είναι οι αρμοδιότεροι από τους εμπλεκόμενους φορείς στη συζήτηση για την Παιδεία;

Δεν είναι εκείνοι που υπηρετούν την εκπαίδευση και υφίστανται τις συνέπειές της (εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς, κοινωνία); Όλοι αυτοί είναι οι μοναδικοί αξιόπιστοι συνομιλητές και σύμμαχοι σε οποιαδήποτε προσπάθεια αναβάθμισης της δημόσιας παιδείας.

Η ΟΛΜΕ οφείλει να αφουγκραστεί την κοινωνία, η οποία χρόνια τώρα υποφέρει και απαιτεί τη μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Γνωρίζουμε όλοι μας καλά ότι το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα κοστίζει πολύ και προσφέρει λίγα. Η κοινωνία απαιτεί ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα.

Είναι κοινός τόπος από όλους ότι «το εύκολο και μη απαιτητικό δημόσιο Λύκειο», οδηγεί τα παιδιά μας να παρακολουθούν φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα. Όλοι γνωρίζουν ότι η βασική προετοιμασία γίνεται εδώ και χρόνια στα φροντιστήρια με συνέπεια το σχολείο να αντιμετωπίζεται, ως αναγκαίο κακό ή και χαμένος χρόνος!

            Ο διάλογος πρέπει λοιπόν να εστιασθεί στην πλήρη απελευθέρωση του λυκείου από τις πανελλαδικές εξετάσεις, στην αναβάθμισή του ώστε να αποκτήσει το κύρος και τη βαρύτητα που είχε πάντοτε το λύκειο, και στην ουσιαστική και ριζική αναμόρφωση του περιεχομένου των σπουδών, ώστε να ξαναφέρει πίσω τους μαθητές που αυτή τη στιγμή φοιτούν «αλλού» αντί για το λύκειο.

            Από την άλλη θα ήταν πράγματι λάθος να επικεντρώσουμε τον διάλογο μόνο στο εξεταστικό σύστημα. Το βασικό πρόβλημα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν είναι μόνο οι εξετάσεις εισαγωγής, αλλά και ο ίδιος ο τρόπος λειτουργίας των σχολειών που εδώ και χρόνια έχουν απαξιωθεί πλήρως.

            Δεν μπορούμε όμως και να κινηθούμε μαξιμαλιστικά περιλαμβάνοντας σ’ έναν πρώτο διάλογο ολόκληρη την εκπαίδευση, δηλαδή δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο. Κάτι τέτοιο θα ήταν πέρα από τις απαιτήσεις του συγκεκριμένου διαλόγου αλλά και πέρα από ένα χρονοδιάγραμμα των 6 μηνών.

            Η χώρα έχει ανάγκη μεταρρυθμίσεων στην Παιδεία, σε όλα τα επίπεδα, και την έχει τώρα. Όποιος επιλέγει για λόγους ιδιοτελείς να συντηρήσει το σύστημα που επικρατεί σήμερα υπονομεύει την ανάπτυξη της χώρας. Το Υπουργείο πρέπει να αποφασίσει ότι  θέλει να διορθώσει κάποια πράγματα στην παιδεία και όχι να ξεφύγει συζητώντας γι’ αυτά έπ’ αόριστον.

            Η συζήτηση για την αναβάθμιση και τις προοπτικές της εκπαίδευσης δεν μπορεί να περιμένει. Η ΟΛΜΕ οφείλει να κάνει ότι αποφάσισε και η ΔΟΕ και να συμμετάσχει σε αυτόν τον διάλογο που ξεκινά τώρα. Είναι, λοιπόν, σκόπιμο να αξιολογήσει κάποιες βασικές παραμέτρους που καταγράφουν τα καθημερινά προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης και μπορούν εύκολα να αποτελέσουν κοινό τόπο στον δημόσιο διάλογο.

Η ΟΛΜΕ οφείλει να πάρει μέρος στον διάλογο που ήδη έχει ξεκινήσει στην κοινωνία: στα σχολεία από τους συλλόγους των καθηγητών, στα σπίτια από μαθητές και γονείς και στις γειτονιές από το σύνολο των πολιτών που θέλουν καλύτερη παιδεία για την χώρα τους. Η ΟΛΜΕ οφείλει να το κάνει γιατί  αλλιώς η κοινωνία θα της φωνάξει: «Ήμαρτον κύριοι, ας προτείνετε κάτι και ας είναι αυτό κατανοητό και εφικτό. Πάρετε θέση, από συνθηματολογία έχουμε μπουχτίσει»!